Predsajamska groznica u Čarobnoj knjizi

Predsajamska groznica u Čarobnoj knjizi se nastavlja. Još dva nova naslova urbane fantastike:



GRAD PEPELA - Kasandra Kler (INSTRUMENTI SMRTI II)

Kleri Frej bi najviše volela da joj se život vrati u normalu. Ali kako da vodi običan život kada je Senolovac koji ubija demone, kada joj je majka zatočena i u komi, a osim toga poseduje i moć da vidi bića podzemnog sveta? Magični, mračni i opasni univerzum u kojem se našla sve dublje je uvlači u svoju zamršenu mrežu. Pored svega, rastrzana je osećanjima koja gaji prema najboljem drugu Sajmonu, kao i prema Senolovcu, zgodnom i opasnom Džejsu. Sve bi možda bilo drugačije da se Sajmon ne preobražava u vampira i da Džejs nije njen novopronađeni brat! A Klerina jedina šansa da spase majku jeste da pronađe nitkova Senolovca Valentina, koji je, osim toga što je po svemu sudeći lud i zasigurno zao, istovremeno i njen otac!

Gotski detalji i klasični elementi tradicionalne horor-fantastike sjajno se uklapaju sa modernom, gradskom atmosferom Njujorka. Egzotično i misteriozno podzemlje ovog grada nikada ne spava, a kada se u njemu, pored ljudskih bića, nađu još i vukodlaci, vampiri, anđeli, vile i lovci na demone, nema vremena ni za predah.



Živeti mrtav u Dalasu - Šarlejn Haris (Drugi deo serijala Prava krv)

Nakon što je u prvom delu priče, romanu Mrtav do mraka, srela Bila, vampira svog života, i postala predmet obožavanja ostalih krvopija, Suki Stakhaus počinje da radi za vampire koji žele da iskoriste njen dar čitanja misli. Među njima je i Erik, zgodni vampirski šerif Petog okruga i Bilov šef, koji bi rado prigrabio Suki za sebe. Po starom dobrom običaju, gde god se lepa Suki pojavi, iskrsnu i nevolje, te će njen odlazak na zadatak u Dalasu pokrenuti čitav niz kobnih i dramatičnih dešavanja, uz opasne verske fanatike, prepredene zanosne vampire, bića koja menjaju oblik i raskalašne šumske vile. Da li će iz društva živih mrtvaca Dalasa Suki izaći živa, zavisi jedino od njene hrabrosti i spretnosti.

Šarlejn Haris ponovo među Srbima

Mrtav do mraka, Šarlejn Haris - Prvi deo serijala Prava krv

Suki Stakhaus, konobarica iz gradića u Luizijani i devojka koja ume da čita tuđe misli, oduvek je maštala o tome da upozna nekog vampira. Svet se mnogo promenio u poslednje dve godine i vampiri su počeli neskriveno da žive među ljudima. Takvu koegzistenciju je omogućio nov proizvod, sintetička krv, zahvaljujući kojoj vampiri više ne moraju da love ljude.

Kada u kafanu u kojoj radi bude ušetao Bil, vampir iz njenih snova, Suki će dobiti možda i više nego što je tražila. Postaće predmet obožavanja nekoliko zanosnih i moćnih vampira i nekih drugih natprirodnih bića, ali će biti uvučena u čitav niz krvavih ubistava koja će zadesiti njen gradić. Utrkujući se s vremenom i natprirodnim silama u pokušaju da reši mnogobrojna ubistva, Suki će se i sama naći na meti opasnog zločinca i shvatiće da odabir vampira za momka možda i nije jedna od najpametnijih stvari koje je u životu uradila...

Izdavač Čarobna knjiga

THE DOCTRINE OF LABYRINTHS - Sarah Monette

 Danas imamo gosta na blogu. Cenjenu koleginicu Jevtropijevićku i njen osvrt na serijal Sare Monet.

Sara Monet – Doktrina o lavirintima (Melusine, Virtu, Mirador, Corambis)

by Jevtropijevićka

Kako bi bilo da pokušamo sa sažetkom od jedne rečenice, nečim podesnim za blurb?

U tom slučaju, ovaj niz od četiri romana mogao bi se opisati ovako: Avanture zlog gej čarobnjaka kome se sviđa njegov polubrat, čovečni lopov i bivši ubica.

...

Stanite! Vratite se! Nije sve tako crno!

Zašto, reći ćete? Pa, samo zato što je Sara Monet izuzetno talentovana spisateljica i briljantan stilista, sa krajnje originalnim pristupom koji uspeva da spase čak i najoveštalije motive. 

Ova tetralogija u stvari bi se bolje mogla opisati kao trilogija jer prve dve knjige – Melusine i Virtu – čine celinu koju treba čitati odjednom; treći i četvrti roman, iako i dalje delovi istog niza, ipak pokazuju priličnu meru nezavisnosti. Ako želite da proverite kvalitet pisanja ove autorke, a ne bojite se da počnete od nastavka, preporučila bih da krenete od Miradora, koji ne pati od prvenačkih mana donekle prisutnih u Melusine/Virtu celini, uglavnom na planu strukture.

Opšti podaci:

Elem, Doktrina je žanrovski čist fentezi smešten u sekundarni svet, bez dodira sa našim; kulturno-istorijski, prve tri knjige se odvijaju u nekom neodređenom ekvivalentu renesanse a bogme i baroka (štampa postoji, barut ne postoji) dok četvrta knjiga uz ozbiljan geografski pomak čini i kulturni skok ka nekom... ne znam ja šta je to... recimo, fentezi stimpanku. Jedan od tri aduta koje Monetova može da ponudi čitaocima jeste upravo opsenjujuća i omamljujuća gustina i verodostojnost sveta koji stvara. 

Bez obzira na to što ne zagušuje čitaoce informacijama, i što ne postoji dosledno razrađena-pa-odjednom-izložena istorija prikazanog sveta (Meduze), niti nekakvo koherentno učenje o magiji i čarobnjaštvu koje bismo mogli prepričati (ili književnosti, ili religiji, ili geografiji, ili flori i fauni), jasno je da je autorka ozbiljno osmislila koncept ovog sekundarnog sveta i tokom pripovedanja njeni junaci često pominju – sa krajnje prirodnim podrazumevanjem – detalje iz kojih se može, u neophodnoj meri, naslutiti nadređena celina. E sad, činjenica je da ćemo saznati više o, recimo, ustrojstvu, funkcionisanju i legalnosti prostitucije u dva ili tri različita društva u Meduzi, kao i o društvenim implikacijama iste, ili o nepomirljivim teorijskim razlikama između dve škole čarobnjaštva, nego o agrikulturi Kekropije ili vojnoj strategiji Korambisa – ali ako preferirate vojnički orijentisan fentezi, verovatno niste ni stigli do ovog dela prikaza. Meni je najdraža činjenica da saznajemo dosta o pozorišnoj tradiciji Maratata pošto je jedan od pripovedača uspešna glumica – ako se negde tokom knjiga razotkriva da je Sara Monet doktorirala na renesansnoj tragediji, to je ovde. ;) Samo, ako mislite da će kvalifikacija „He would have been perfectly cast as Uriel Glabney in The Siege of Kerchesten“ ikad biti objašnjena, grdno se varate.

Dobro, reći ćete, a radnja? Ima li ovo radnju, ili se ta dva zlikovca samo šetkaju unaokolo i dive složenim detaljima norvenske mitologije i trojanske veštine lečenja, izloženim za našu razbibrigu?

Melusine/Virtu

Pa, zapravo, radnja postoji, ali tu počinju razlozi zbog kojih Sara Monet nije onoliko popularna koliko bih ja to volela. Prva dva romana su u suštini jedan roman koji pokazuje određene strukturne probleme karakteristične za prvence; odnosno, blagu nasumičnost radnje (ovo nije roman potrage, iako se skoro sve vreme negde putuje). Idemo negde, pa se vratimo, pa onda opet idemo negde samo iz drugog razloga, pa onda opet kući. To funkcioniše dok roman(e) posmatramo kao usredsređene na razvoj i sazrevanje likova dva brata koji treba mentalno i emotivno da stignu od tačke A do tačke B, ali radnja je tu samo prilika da to i postignu, i povremeno narativni mehanizmi prilično škripe da bi sve išlo u željenom pravcu. Uglavnom, zaplet je sledeći: čarobnjak Malkar Genadion je uništio Virtu, čarobni artefakt koji štiti grad Meluzinu, a u tu svrhu iskoristio Feliksa i na njega prebacio svu krivicu. Feliks ne može da se brani jer je sišao s uma od siline oslobođene magije. Igrom slučaja, otkriva da ima polubrata koji ga uzima pod svoje, i njih dvojica kreću u bekstvo, usput tražeći leka za Feliksovo ludilo i način da dokažu njegovu nevinost i poprave Virtu.

Sara Monet je, da li svesno ili nesvesno, odabrala vrlo hrabro tj. rizično polazište – postoje dva pripovedača, od kojih jedan ubrzo nakon početka Meluzine siđe s uma, tako da tokom dobrog dela romana zbivanja vidimo kroz dve različite prizme – ludog čarobnjaka koji je tek donekle svestan šta mu se dešava, tako da iz njegovih (raskalašno poetičnih) halucinacija moramo da filtriramo ono što mu se zapravo događa, i vrlo trezvenog provalnika koji bogatim uličarskim jezikom bez ustezanja priča o svom životu među polusvetom Meluzine. To može biti veoma naporno za manje strpljive čitaoce, naročito dok se ta dva toka pripovedanja ne spoje, ali je isplativo – i bar za mene je bilo veliko uživanje da pratim kako Monetova bez muke prelazi sa jednog glasa na drugi.

Njen najveći domet, zapravo, i treba tražiti u izgradnji likova: prilikom svakog prepričavanja neumitno dolazimo do zaključka da su u pitanju šabloni – zaboga, Mildmej je provalnik i ubica zlatnog srca, traumatizovan nesrećnim detinjstvom, pa još problemi sa devojkama, a ovamo voli decu i ume sa njima... hajte, molim vas... Ili, čarobnjak Feliks, Meri Sju kakve se nijedan fanfikšn ne bi postideo (različite oči! Egzotična boja kose! Neviđene magijske moći! Šarm pred kojim svi padaju na kolena! Traumatično nesrećno detinjstvo, na kvadrat!) ALI, autorka to radi tako dobro, pripovedački glasovi su tako uverljivi, svaki čas se poneki kliše podrije, iskoristi za nešto peto i originalno ili naprosto zaobiđe uz lak udarac nogom... psihološka produbljenost likova samo piči. I tako, na kraju, vi poverujete u šablon: okrnjen je, ispresavijan, crtano je preko ivica... jednom rečju, više nije šablon.

Mirador

Treći roman Monetove, Mirador, koji ima zaokružen i pristojno napet zaplet sa špijunsko-detektivskim natruhama, svakako je najbolji u nizu već po tome. Takođe, u prvi plan ovde stupa fenomenalan ženski lik, glumica Mehitabel Par – pronicljiva, duhovita, oštrog jezika, proračunata ali i čovekoljubiva, kad sebi to može da dozvoli. Iako se pojavila u drugoj knjizi, ovde postaje i treći pripovedački glas, neophodan da bismo imali celovitu sliku o zbivanjima, i vrlo osvežavajuć uz to.

U romanu ima i dosta strejt seksa, za one koji to vole. Doduše, ako ste gadljivi na scene gej seksa, pa još u BDSM verziji, nećete se daleko probiti kroz ovu knjigu, ali s druge strane – važi isto što i za vojnički fentezi, a sem toga, Monet u svim erotskim scenama drži dosta visok nivo neeksplicitnosti i nagoveštaja umesto mehaničkih uputstava za upotrebu (meni je to plus) pa ako nemate živu maštu, možda će ovde za vas biti mnogo manje seksa nego za mene, šta ja znam.

Roman je odličan primer kako treba pisati o dvorskim spletkama tako da bude i zanimljivo i pregledno i verodostojno: ukrštaju se političke intrige, lične omraze, problem opstanka pozorišta kad ode glavna zvezda, problemi sa upokojavanjem duhova, špijunaža i kontrašpijunaža na čarobnjački način, mračna prošlost glavnih junaka, njihovi zanati i traume iz detinjstva... i na kraju se čvor pretvori u mašnicu. Da tako kažem. Što ne znači da je kraj iole veseo, ali je uverljiv i upečatljiv.

Značajno je i to što je odnos između dva brata u ovoj knjizi znatno napetiji nego u prve dve; naime, odnos moći je silno izmenjen u Feliksovu korist, a pošto je Feliks po prirodi skot, on to strahovito i nezahvalno zlorabi. Uopšte uzev, ako postoji nešto što čitaoca može da odbije od ovog serijala, to je glavni lik.

Korambis

Eh, eto dokaza kako se dobri pisci brzo umore kad treba razvlačiti istu priču u nedogled. Monetova je u četvrtoj knjizi Doktrine napravila ozbiljan iskorak u stimpank – čarobni vozovi i čarobni mehanizmi u stilu onog sa Antikitere, ali za uništavanje pola sveta, društvo mnogo srodnije viktorijanskim Englezima nego ona do sada viđena, i sve u tom stilu. To je donekle dovelo do čitalačkog padanja na nos, posebno jer je pokušala i da ponovi het trik sa traumiranim pripovedačem (ovog puta oslepljeni i zarobljeni vojskovođa Kej), ali opet, treba ceniti i hrabrost da se eksperimentiše. Nažalost, traumirani pripovedač je toliko traumiran da prvih pola knjige maltene samo kuka, što u kombinaciji sa samoubilačkim Feliksovim ponašanjem može da natera manje otporne čitaoce da odustanu pre – znatno bolje i svetlije – druge polovine knjige.

Korambis je pošten pokušaj da se razreše glavni problemi protagonista i priča dovede do koliko-toliko smislenog, a opet ne klasično srećnog kraja. Meni nije toliko uspeo kao prethodne knjige – recimo, u njemu dolaze do izražaja mane Monetove, kao što je činjenica da joj scene akcije ne idu od ruke i da su stoga dve ključne scene sa više aktera i dosta radnje – jedno grupno silovanje i napad džinovskog robota-manijaka na voz – ispričane sa stanovišta slepe osobe, odnosno čoveka vezanih očiju. (Da, džinovski robot-manijak. Što vas silovanje nije iznenadilo?)

Zaključak: nije ovo štivo za svakoga, ali jeste za mene, definitivno; pa tako, ako i vi volite knjige o knjigama, teoriji čarobnjaštva i tu-i-tamo seksu, pisane zahtevnim i raznovrsnim jezikom, i niste alergični na odstupanje od klišea i zaplete bez potpune zaokruženosti – romani Sare Monet bi vam se možda, nekad, nekako, mogli dopasti.

Konan is Back!

Eh, dođe kraj i letnjoj pauzi.

Blog duže vremena nije radio. To jest, nije bilo novih tekstova - ali zato su saradnici na blogu bili više nego vredni.

Ne mogu a da se ne pohvalim uspešno završenim prevodom "Bodeža snova", inače 11. knjige "Točka vremena" pokojnog Roberta Džordana. Po broju autorskih kartica (u narodu poznatih kao "šlajfne") ovaj roman je za sada najobimniji u serijalu. Obično biva da prevod ima nekih deset odsto manje teksta nego original (to je zbog svih onih određenih i neodređenih članova), ali u slučaju "Bodeža snova" ispostavilo se da prevedenog teksta ima značajno više nego što ima stranica mekokoričenog američkog izdanja.

Tako smo dobili potvrdu podatka da izdavači smanjuju font i prored u mekim povezima, kako bi uštedeli na štampi. Zaista, meki povezi postali su gotovo nečitljivi.

"Bodež snova" će biti objavljen za predstojeći oktobarski sajam knjiga, kao i drugi nastavak trilogije "Red magle", pod naslovom "Zdenac uspenja".

U slučaju da ste pomislili kako ću na sajmu imati samo dva naslova, moram da se pohvalim povratkom u stripovske vode. Naime, izdavačka kuća i striparnica Darkvud nastavila je sa objavljivanjem stripova o Konanu tamo gde je Beli put nažalost stao. Tokom leta preveo sam podosta materijala za njih, tako da postoji više nego ozbiljna mogućnost da se tokom sajma knjiga pojavi i neki moj prevod "Konana".

Pre nego što sam seo da napišem ovaj unos, završio sam brušenje teksta sjajne epizode "Konana", objavljene u četvrtom broju magazina Strange tales. Reč je o epizodi "Noć tamnog boga", koja bi trebalo da se pojavi u trećem tomu Darkvudovog veličanstvenog izdanja "Hronika Konana".

Naravno, predstojeći sajam je sjajna prilika da se nakupuje raznorazna fantastika. Pored Džordana i Sandersona, Laguna će svoje čitaoce svakako obradovati prevodom romana Revelation Space, iz pera Alistera Rejnoldsa - jednog od najznačajnijih hard SF pisaca današnjice. Sajam je inače tradicionalno vreme za predstavljanje novog romana Terija Pračeta. Ove godine će to biti The Fifth Elephant, inače meni najdraži roman koji se bavi Noćnom stražom.

Što se ostalih izdavača tiče, stvari ne stoje najsrećnije. Jedina svetla tačka je Čarobna knjiga, koja nastavlja da posvećuje pažnju pre svega tinejdžerskim poklonicima fantazijske književnosti.

Najpre valja napomenuti romane Amande Hoking, "Podmetnuta" i "Rastrzana", a potom i roman "Darovita" iz pera Kristin Kešor. Svakako ne smemo zaboraviti već objavljene naslove: "Pandora" En Rajs - novi roman u njenim "Vampirskim hronikama", "Grad kostiju" Kasandre Kler, prvi roman u serijalu "Instrumenti smrti" - koji zaista preporučujem - kao i "Prvi zakon magije" Terija Gudkajnda, koji je podeljen u dva dela. Drugi deo ovog romana trebalo bi da se pojavi za sajam. Gudkajnd je poslednji veliki pisac epske fantastike iz vladajuće petorke devedesetih godina minulog stoleća koji nije objavljivan kod nas (ostali su Džordan, Martin, Fajst i Vilijams), tako da je veoma značajno što konačno imamo prilike da ga čitamo na srpskom.

Svakako valja spomenuti da je Čarobna knjiga preuzela prava na romane o Witcheru, to jest "Vešcu", te da će se prva dva romana - koja je ranije objavljivao IPS - pojaviti tokom sajma, a preostala dva do Nove godine.

Sjajno je videti da su popularno zvani "Čarobnjaci" otpočeli toliko serijala, pošto je reč o poprilično ažurnom i agilnom izdavaču.

Toliko za sada.

Sutra vas očekuje tekst o jednom od fenomena savremene "fem fantastike". Ali ne iz pera redovnih saradnika ovog bloga.

Povratak DnD-u

Mislim da o ovome nikada ranije nisam pričao, ali Dungeons & Dragons su veoma bitan deo mog života.

Prve avanture vodio sam svojim vršnjacima još u četvrtom osnovne, premda ne koristeći D&D. Te prve avanture koje sam smišljao bile su napola board games zasnovane na "Gospodarima svemira".

Dungeons & Dragons počeo sam da igram '95. godine, u srednjoj školi - i od tada nisam prestajao. Od AD&D 2nd Edition, pa preko Skills & Powers, završio sam na Pathfinder-u - budući da sam sa prezirom odbacio D&D 4th Edition, baš kao većina pravih frpera.

Kao svi dobri masteri, imam svoj svet u kojem vodim igre i pričam priče, ali taj svet je tokom prethodnih tri-četiri godine bio u hibernaciji i tek sam ga skoro probudio, da bih ga prebacio u verziju 2.0.

Nadam se da ću za jedno dve nedelje završiti prevod na kojem radim i okupiti novu družinu koju ću upoznati sa Norgirom. Doduše, nedostaju mi igrači - ali navabiću ih.

Možda se pitate otkud sad ovo i zašto vam ovo pričam? Pa, iskren da budem, dosta dugo nisam ništa napisao za blog, a već imam neke crtice i opise grada u kojem će se avantura odvijati, tako da ću ga podeliti sa vama, kao potvrdu moje vrhunske geekavosti :)

Kaledun

Kaledun is a crumbling, sprawling, decadent, corrupt city, with history that stretches thousands of years - a city that outlived several empires which ruled it, and continues to exist in some kind of urban unlife. This is a dark place. Some of the city's most interesting locations are: Night Market, where you can haggle with Hags and deal with the Devils; Old Court, where vampires dance to the silent music and trade in blood and dreams; Slaveport, located at the confluence of two great rivers, where barges bearing fresh slave-meat from East and West unload their cargo; Nightingale Street, where you can find any and all pleasures known to man or dragon; Old Dungeon, located beneath ruins of Constabulary, filled with corpses when the Great Plague struck the city two hundred years ago; Troll Bridge, built by Trolls at the bequest of Lord Mayor hundred years ago, and in return they got the toll rights and land to build their slums across the Grat River; Lord's Castle, overlooking the rivers, but without any lord living in it for the last 90 years...

...The city is called Kaledun, and both legends and history claim that it has arisen from it's ashes 39 times. One of the city's nicknames is "Crossroads of Worlds". That is true both literally and metaphorically. At the streets of Kaledun you can encounter an Blood Elf from the far-away Crimson Empire, Dwarf from the fabled Orinor, devil-binder from the world of Golarion or Red Wizard from Toril. People come to Kaledun seeking all kinds of things: wealth, fame, drugs, sex, magic weapons, slaves, love potions... You can by anything and everything at one of the Kaledun's markets - if you're willing to pay the price. Empire after empire struggled to conquer the city, but all the empires which held it came to ruin in but few short centuries. Kaledun is now a free city, ruled by the Mayor and City Council...

...The large part of city's population is planetouched in some way. Half-fiends are numerous, as well as hagspawn. Half-vampires are less numerous away from the Vampire Court, but there are some, especially among halflings, who are favorite slave race for the city's upper class. Several dragons live in the city (in the human guise), so there are half-dragons as well...

...all of the five Elder Gods have their temples in the city, but Luna is most revered as the patron goddess of Kaledun... They are Elder Gods. They are tied to planet itself and they are not dependent on worshipers for power. They tend to appear in many guises and differently to different civilizations. There are many other distinct gods, but they are the gods of humanoids, Elves, Dwarfs etc. Some humans worship one of the myriad of "small gods". Those are gods of dell and glen, of forests and springs. For instance, there is a god of River Grath. He is known as Grath Wetbeard. On the surface of the river he is greater god, but his power is almost nonexistent at the distance of 5 miles from the river coast.

...there's a prominent Hag in the community, sort of unofficial leader of Hag Market, called Baba Svetlana. She's 900 years old and rather uninterested in good or evil. She trades equally with heaven and hell and nobility often buys from her. She sells, among other things, used wishes, one night stand frog princes, slightly rotten pumpkin coaches and awakened mice bodyguards...

...There are several "subraces" of Mice: Field Mice, they are mostly fighters; White Mice, mostly wizards; Forest Mice, rangers and Church Mice, clerics - obviously. In addition to awakened mice Svetlana awoke some hamsters as well, but it turned out that hamsters for some reason prefer to become paladins. The Hag forgot about her creations one time several hundreds of years ago, so there's a numerous community of small awakened animals in the city...

...Hag Market is one of five markets in the part of Kaledun called the Old City. The others are: Peasant Market, near the Sunrise Gate (which looks to the south, in fact, not east); Slave Market, near the port; Castle Market (defunct), near the Lord's Castle and Cattle Market, near the Sunset Gate (which looks to the north, obviously). If you need to buy flower, eggs or jam, you go to the Peasant Market; if you want to buy a broken dream, discarded wish, magic sword or slightly-used soul, you go to the Hag Market. Not every seller there is Hag; there are angels down on their luck, selling their feathers one by one and looking for a quick fix, dwarfs selling and buying weapons, members of Golem Syndicate looking for work... anyway, Svetlana is little above it all. She's old enough not to have to work and equally old to acquire a cynical view on both good and evil, so she drifted towards neutrality. If she's the owner of your character's contract, she would use him mostly as a messenger or a spy. These days Svetlana mostly trades in information, but she's always interested in some new magic item (or old and powerful), piece of property in the city or on some plane - and her not so secret passion is collecting (and reading) love novels.
There are other possibilities as well. Several elder fay have their stalls at the market or shops around the market square, as well as alu-fiend twins, Mayala and Nayala. These sorceresses mostly deal in poisons and potions...

In this campaign monks are found only in the East, in the subjugated nations of the Sultanate of Tamur. In the West, monks are cloistered clerics, specialized in different aspects of clerical life, so there are military orders, healing orders, fiend-fighting orders...

Languages: There are 27 human ethnic groups living in Kaledun District (territory controlled by the city; in earlier times it was called Kaledun Principality), and all of them speak their own language. In city itself almost everyone speak Trader's Tongue, my world's version of Common, as well as languages of Overduchy of Hohenbaurg and Sultanate of Tamur - most powerful neighbors, who in one time or the other controlled Kaledun. Before humans settled in what is now Kaledun District, local population consisted of tribes of Lizardfolk and Lupins, so their languages can be heard in the streets of Kaledun. Lizardfolk's language is most spoken near the harbor, where city's lizardfolk mostly dwell and work, and the language of lupin's is most spoken in the vicinity of Peasant and Cattle markets. Enslaved and abused Halflings of Kaledun speak their own language and some of them speak Old Tongue as well, the language of their vampiric masters.

Think of Hohenburg as Germany meets Netherlands and Sultanate as Turkey meets Persia meets Arabia.

There's a region in Hohenburg where Ghost Elves might live. Misty Forest, surrounding Black Mountains. Black Mountains are major dwarf stronghold in this part of the continent and they are autonomous from the Overduchy of Hohenburg, although they have longstanding business relationship with it. They provide mercenaries equipped with firearms, banking services and stonemasons for most of the countries in the region.



(house rules): spontaneous casters use spell points; warlocks must have a pact with a supernatural entity, much as sorcerers have bloodlines; wizards and some other arcane casters can take Ritual Caster feat and gain ability to participate in rituals and cast them (example of rituals: Extra Familiar, Improve Familiar I-IX, Obtain Familiar, Obtain Minion, Obtain Improved Familiar, Create Pact, Trade Soul...)

Nominacije za World Fantasy Award 2011

Juče su objavljene nominacije za WFA. Ova nagrada nije ni izbliza značajna koliko Hugo ili Nebula, ali vremenom sve više dobija na uticaju.

Novel

Lauren Beukes, Zoo City [Jacana (South Africa)/Angry Robot]
N K Jemisin, The Hundred Thousand Kingdoms, [Orbit]
Graham Joyce, The Silent Land [Gollancz/Doubleday]
Guy Gavriel Kay, Under Heaven [Viking Canada/Roc/Harper Voyager UK]
Karen Lord, Redemption In Indigo [Small Beer Press]
Nnedi Okorafor, Who Fears Death [DAW]

Novella

Elizabeth Bear, Bone and Jewel Creatures [Subterranean Press]
Michael Byers, The Broken Man [PS Publishing]
Elizabeth Hand, “The Maiden Flight of McCauley's Bellerophon” [Stories: All-New Tales]
Tim Lebbon, “The Thief of Broken Toys” [ChiZine Publications]
GRR Martin, “The Mystery Knight” [Warriors]
Rachel Swirsky, “The Lady Who Plucked Red Flowers beneath the Queen's Window” [Subterranean, Summer 2010]

Short Fiction

Christopher Fowler, “Beautiful Men” [Visitants: Stories of Fallen Angels and Heavenly Hosts, edited by Stephen Jones, Ulysses Press]
Karen Joy Fowler, “Booth's Ghost” [What I Didn't See and Other Stories, Small Beer Press]
Kij Johnson, “Ponies” [Tor.com]
Joyce Carol Oates, “Fossil—Figures” [Stories: All-New Tales]
Mercurio D. Rivera, “Tu Sufrimiento Shall Protect Us” [Black Static #18, 08/09.10]

Anthology

John Joseph Adams, ed., The Way of the Wizard [Prime]
Kate Bernheimer, ed., My Mother She Killed Me, My Father He Ate Me [Penguin]
Ellen Datlow and Nick Mamatas, eds., Haunted Legends [Tor]
Neil Gaiman and Al Sarrantonio, eds., Stories: All-New Tales [Morrow/Headline Review]
S. T. Joshi, ed., Black Wings: New Tales of Lovecraftian Horror [PS Publishing]
Jonathan Strahan and Lou Anders, eds., Swords & Dark Magic [Eos]

Collection

Karen Joy Fowler, What I Didn't See and Other Stories [Small Beer Press]
Caitlin R. Kiernan, The Ammonite Violin & Others [Subterranean Press]
M. Rickert, Holiday [Golden Gryphon]
Angela Slatter, Sourdough and Other Stories [Tartarus Press]
Jeff VanderMeer, The Third Bear [Tachyon]

Artist

Vincent Chong
Kinuko Y. Craft
Richard A. Kirk
John Picacio
Shaun Tan

Special Award Professional

John Joseph Adams, for editing and anthologies
Lou Anders, for editing at Pyr
Marc Gascoigne, for Angry Robot
Stéphane Marsan and Alain Névant, for Bragelonne
Brett Alexander Savory and Sandra Kasturi, for ChiZine

Special Award Non-Professional

Stephen Jones, Michael Marshall Smith and Amanda Foubister, for Brighton Shock!: The Souvenir Book Of The World Horror Convention 2010
Alisa Krasnostein, for Twelfth Planet Press
Matthew Kressel, for Sibyl's Garage and Senses Five Press
Charles Tan, for Bibliophile Stalker
Lavie Tidhar, for The World SF blog

Award Judges

Andrew Hook
Sacha Mamczak
Mark Rich
Sean Wallace
Kim Wilkins

Zanimljivo je primetiti da su svi romani nominovani za nagradu prilično netradicionalni po temama kojima se bave i maniru na koji ih obrađuju.

A DANCE WITH DRAGONS / PLES SA ZMAJEVIMA - GRRM

Tanka plava linija deli epsku fantastiku od mača i magije. Zove se Atlantik.

Serijal "Pesma leda i vatre" od svog začeća balansirao je duž ove linije, ponekad pretežući čas na jednu, čas na drugu stranu. Klatno je mahom bilo na evropskoj strani fantazijske tradicije - čitali smo o zmajevima i vitezovima, vukovima i čarobnjacima - ali vremenom, kako je priča odmicala, klatno se sve više primicalo američkoj tradiciji, očitovanoj u polugolim robovima, otrovima, egzotičnim volšebnicima, propalim dekadentnim civilizacijama i uopšte konanovskoj ikonografiji, dobro poznatoj svima koji su čitali Hauarda, ili njegovog stripovskog naslednika, Roja Tomasa.

Martin nikada nije krio da su Vens, Lajber - pa i Hauard - imali neizmernog uticaja na njegovo stvaralaštvo; a premda bi želeo da se nakon smrti probudi u Srednjoj zemlji, više je nego očigledno da mu je po pisanju Hauard bliži od Tolkina.

E, ova tri pasusa bila su istovremeno prekratak i predug uvod u prikaz "Plesa sa zmajevima", petog nastavka "Pesme leda i vatre". Ima poprilično kako sam završio ovaj roman. ARC sam dobio nekoliko dana pre datuma redovnog objavljivanja knjige, ali tih nekoliko dana nimalo mi nije bilo od pomoći da čitanje ove knjižurine završim pre ostatka Martinovih poklonika. Dapače, čitanje sam počeo tek dva dana NAKON redovnog objavljivanja.

Rešen da se natanane naslađujem, nisam žurio sa čitanjem, već sam odredio sebi kvotu od svega dvesta stranica dnevno - i krenuo.

Roman je počeo naizgled po mom ukusu, poglavljima o Džonu i njegovim mukama u ulozi zapovednika Noćne straže, ali priča je tekla nekako usporeno. Poučen čitanjem i prevođenjem ogromnih romana, govorio sam sebi da je to uobičajeno za obimna dela; potrebno je vreme da se uhvati brzina.

I jeste bilo potrebno. I vreme i stranice. Po mojoj slobodnoj proceni, Martin je hvatao brzinu tokom prvih osamdeset odsto "Plesa sa zmajevima". Možda i malkice više.

Roman sam na kraju pročitao za četiri dana. Moja odluka o umerenom čitanju je otišla u bestraga i pre deset dana bio sam u potpunosti spreman da napišem prikaz. Međutim, nacrt tog prikaza bio je toliko negativan da sam naterao sebe da ga se manem i pustim da mi se knjiga slegne u glavi.

Nije pomoglo.

Eh, pa da krenemo...

"Ples sa zmajevima" pati od mnogih problema. Najveći problem postaje očigledan tek kada se završi sa čitanjem celog dela, tako da ću mu se posvetiti na kraju ovog prikaza, ali manjih problema je tolika silesija da taj veliki donekle i ne dolazi do izražaja.

Pre svega, mada je Martinovo zanatsko iskustvo očevidno, poglavlja koja prate junake za koje se osnovnano sumnja da su okosninca serijala - Džona, Tiriona i Deneris - napisana su krajnje nenadahnuto i ravno. Gotovo kao da se pisac silio da ih piše. Svi elementi sjajne skaske su tu: intrige, nova prostranstva, novi detalji o svetu, magiji, istoriji... Međutim, ti elementi su spojeni mašinskom preciznošću, bez grama duha koji izvire iz svake rečenice Martinovih prethodnih romana u ovom serijalu.

Džonova poglavlja su posvećena spletkarenju i njegovom trapavom snalaženju u ulozi zapovednika Noćne straže, ali i laganom građenju jednog od dva vrhunca "Plesa sa zmajevima". Neću sada da pominjem o čemu se tačno radi - internet svejedno vrvi od tog spojlera - ali bezbroj puta ponovoljena rečenica You know nothing, Jon Snow na kraju postaje toliko iritantna da potpuno skreće pažnju sa novih proročanstava i mogućih razrešenja starih proročanstava, koje Martin nemilosrdno uvodi, kao da su na popustu.

Veći deo Tirionovih poglavlja sastoji se od kuvarskog putopisa, koji kao da je naglavačke ispao iz nekog romana o Konanu, dok nam poglavlja o Deneris komotno mogu da posluže kao manifest neke nevladine organizacije, koja se zalaže za ukidanje ropstva i zabranu okrutnog postupanja prema životinjama. Tu moram da primetim da ma koliko ti ciljevi bili hvale vredni, baš i ne bih da o njima čitam stotine i stotine stranica.

Najbolja poglavlja u knjizi su ona posvećena Brenu - gde se Martin vraća epskoj fantastici u svom najboljem maniru - kao i Džejmijeva, koja su lako moguće prebačena iz prethodne knjige.

U suštini, to je i najveća zamerka koju imam na "Ples sa zmajevima". Taj roman je toliko očigledno posvećen dešavanjima oko Deneris na južnom kontinentu da sva dešavanja na Severu deluju nakalamljeno, suvišno i nedovršeno. To je u tolikoj meri izraženo da čak i novi likovi koje Martin uvodi u priču, a koji su inače u manjoj ili većoj meri poznati čitaocima njegovih kratkih priča objavljenih u Silverbergovim "Legendama" i Martinovoj zbirci Warriors, jednostavno bivaju poklopljeni. Roman je do te mere neuravnotežen da sam imao utisak kao da čitam Blood of the Dragon - novelu za koju je Martin dobio beše Huga ili Nebulu, a koja se zapravo sastoji od Denerisinih poglavlja iz "Igre prestola". Ne znam da li je popustio pred urednicima, ili pred svojom grižom savesti, ali "severnjačka" poglavlja su upadljiv višak, koji u toj meri odudara od ostatka romana da mu čak umanjuje vrednost posmatrano u celini. Pri svemu tome, moram da naglasim da mene kao čitaoca upravo Sever najviše i zanima. Deneris i njeni zmajevi i robovi su mi uvek bili ili nezanimljivi, ili zanimljivi u onoj meri u kojoj se kroz poglavlja o njima otkriva istorija Valirije.

Elem, pokušaću da skratim, pošto ne mogu da idem u detalje kako ne bih pokvario užitak onima koji još nisu pročitali knjigu, a i mrsko mi je da dalje pišem u suštini loše stvari o mom vrlo verovatno omiljenom živom piscu...

Najveća mana "Plesa sa zmajevima" je kompozicija. Dodavanjem malobrojnih poglavlja koja prate dešavanja na Vesterosu, Martin je moguće sasvim solidan u suštini izbacio iz ravnoteže, a da pri tom nije čak ni zagolicao maštu čitaocima kojima Deneris nije toliko zanimljiva. Naravno, izuzetak je ono nekoliko poglavlja sa Brenom, ali već je čist bezobrazluk otkriti sve što je otkrio u njima, pa ostaviti čitaoce na cedilu na narednih Morana zna koliko godina.

Takođe, Martin je očigledno posvetio daleko više pažnje "južnjačkim" poglavljima i u smislu peglanja stila i jezika. Koliko su poglavlja sa Džonom nenadahnuta, toliko su Tirionova i Denerisina razrađena do pojedinosti - gotovo kao da ih je pisao Robert Džordan, koji je inače i napisao dva ili tri romana o Konanu.

Džordanova avet kao da je bila konsultant prilikom pisanja "Plesa sa zmajevima", pošto bi roman mogao komotno biti kraći za dobrih dvesta stranica, čak i kada bi se "severnjačka" poglavlja potpuno izbacila.

Eh.

Mogao bih da teram dalje, ali za tim zapravo nema potrebe. "Ples sa zmajevima" očigledno služi da postavi scenu za neke veće događaje, koji se tek naziru - ali u sebi jedva da ima koji gram izvanrednog zanatskog umeća i karakterizacije koji su odlikovali "Gozbu za vrane". Dapače, mesto da me natera da navijam za ranije mrske mi likove i da jedva čekam da vidim šta će biti sa njima (Džejmi, Aša), Martinu je pošlo za rukom da mi omiljene likove učini dosadnim i nezanimljivim (Džon, Tirion).

Moja konačna ocena je 7,5/10 - i to pre svega zbog snage koju "Pesma leda i vatre" ima kao serijal. Da ocenjujem samo ovaj roman, verovatno bi bila niža bar za pola broja.